Siedział na żółtej barierce, nogi położone miał na rurce nieco niżej. Dłonie zaciśnięte na kolanach, marszczyły materiał spodni. Był wieczór. Słońce odznaczało na jego twarzy cień metalowej siatki. Płot, za którym był następny, i kolejny, i kolejny, coraz większy i większy. Patrzył w dal w kierunku ognistej kuli, która powinna wywołać chociaż grymas na jego czole, bądź zwężyć zmęczone źrenice jego pomarańczowych w słońcu - oczu.
W myślach myśli, rwał płoty gołymi rękoma. Zostawiając przed każdym z nich ofiarę z własnej krwi.
Był gotowy na poświęcenie. Obserwował jak ojciec matki ziemi chowa się za wielkim murem.

Ockną się z tego jakże głębokiego astralnego wymiaru. Stał przy balkonowej barierce gdy niebo zaczęło ronić łzy, a łkanie wiatru przepowiadało chłodniejszą od poprzedniej - noc. Papieros dawno się już wypalił. Kot już dawno umknął łzą z nieba, wtulił się w kołdrę pachnącą fiołkami.