Kiedy myślę o parasolkach myślę też o nocach. Ilekroć "mijam" te wszystkie niematerialne, krótkowieczne dźwiękowe istoty, tułające się po klatce schodowej. Z wielkim ździwieniem widzę za oknem blask a nie mrok. Woda chyba lubi ogień, albo chociaż nikotynowy dym. Kolejny raz w koalicji z nocą wysyła mnie do kiosku, i kolejny raz biorę ze sobą - siwy, stary parasol. Podróż trwa tak długo. Same dziewięć bądź dziesięć kroków po żel betonie powołuje nie mniej istot i tym samym przesądza o ich losie.
Mijają się i łączą, podróżują razem. Skupiam się na nich bo wiem ,że ich "życie" tak szybko zamiera w nicości. A kiedy jestem ich ojcem, nie mogę ich ignorować. Chciałem je kiedyś nagrać, ale to na nic. Były by martwe a za razem tworzyły by nowe dzieci... Klony...
Klony z membranowego invitro. Na zewnątrz, dopiero wyszedłem a już widzę płomień zapalniczki, ognisty język, czysta bądź zmącona energia, taka sama jak każda inna w każdym teraz. Zanim usłyszę ten charakterystyczny "pstryk" zdążę pewnie umrzeć sto razy i wymyślić dziesięć piosenek które zdążę też zapomnieć - aborcja...
Robi się szpitalnie...

Klik, pojawił się i znikł. Nabrał doświadczeń, stworzył doświadczenie - a nawet ich ciąg - i już go nie było. Tak mały a jak wielki ma wpływ na wszechświat. Tak wielki jaki mu nadam.

Pomarańczowe i białe, z różnymi symbolami. Wypadały z balkonowej, szklanej popielnicy pod naporem wody. Rozlały się w raz z szarą breją po drewnianych deskach biwakowego stolika. Zatrzymały się nieopodal w małych skupiskach, tak gdzie deszcz napadał największą mikro kałużę, albo tam gdzie było na tyle krzywo by owa woda mogła się zgromadzić. Niedługo czekały, aż kolejne krople sukcesywnie strąciły je na balkonowe płytki. Następnie jeden za drugim jak pociąg z wagonami, pędząc w fugowej szynie opuszczają strefę balkonową.

W taki właśnie sposób opuszczają balkonowe popielnice, londyńskich przedmieść, i dopływają pewnie aż do Tamizy. Tam spotykają się w licznym lub mniej licznym gronie - między zaroślami - i tykając się lekko przekazują sobie breilem informacje o tym kto je przysmażył z jednej strony, a oślinił z drugiej. To właśnie ich zgrupowania w niektórych miejscach, plus odpowiednie połączenie faktów, kuszą co mądrzejszych do głębszych przemyśleń na temat wpływu : Myśli na DNA na Pamięć Wody na DNA.


Jesteśmy jednością, lecz być może tylko w tego typu sposób, że pijemy czyjeś przefiltrowane przez naturę szczyny, czy oddychamy mieszanką gazów wydychanych przez mniej, lub bardziej podobne nam istoty. W ten, czy inny. Górny, czy dolny sposób...

Siedział na żółtej barierce, nogi położone miał na rurce nieco niżej. Dłonie zaciśnięte na kolanach, marszczyły materiał spodni. Był wieczór. Słońce odznaczało na jego twarzy cień metalowej siatki. Płot, za którym był następny, i kolejny, i kolejny, coraz większy i większy. Patrzył w dal w kierunku ognistej kuli, która powinna wywołać chociaż grymas na jego czole, bądź zwężyć zmęczone źrenice jego pomarańczowych w słońcu - oczu.
W myślach myśli, rwał płoty gołymi rękoma. Zostawiając przed każdym z nich ofiarę z własnej krwi.
Był gotowy na poświęcenie. Obserwował jak ojciec matki ziemi chowa się za wielkim murem.

Ockną się z tego jakże głębokiego astralnego wymiaru. Stał przy balkonowej barierce gdy niebo zaczęło ronić łzy, a łkanie wiatru przepowiadało chłodniejszą od poprzedniej - noc. Papieros dawno się już wypalił. Kot już dawno umknął łzą z nieba, wtulił się w kołdrę pachnącą fiołkami.