Pomarańczowe i białe, z różnymi symbolami. Wypadały z balkonowej, szklanej popielnicy pod naporem wody. Rozlały się w raz z szarą breją po drewnianych deskach biwakowego stolika. Zatrzymały się nieopodal w małych skupiskach, tak gdzie deszcz napadał największą mikro kałużę, albo tam gdzie było na tyle krzywo by owa woda mogła się zgromadzić. Niedługo czekały, aż kolejne krople sukcesywnie strąciły je na balkonowe płytki. Następnie jeden za drugim jak pociąg z wagonami, pędząc w fugowej szynie opuszczają strefę balkonową.

W taki właśnie sposób opuszczają balkonowe popielnice, londyńskich przedmieść, i dopływają pewnie aż do Tamizy. Tam spotykają się w licznym lub mniej licznym gronie - między zaroślami - i tykając się lekko przekazują sobie breilem informacje o tym kto je przysmażył z jednej strony, a oślinił z drugiej. To właśnie ich zgrupowania w niektórych miejscach, plus odpowiednie połączenie faktów, kuszą co mądrzejszych do głębszych przemyśleń na temat wpływu : Myśli na DNA na Pamięć Wody na DNA.


Jesteśmy jednością, lecz być może tylko w tego typu sposób, że pijemy czyjeś przefiltrowane przez naturę szczyny, czy oddychamy mieszanką gazów wydychanych przez mniej, lub bardziej podobne nam istoty. W ten, czy inny. Górny, czy dolny sposób...